Weelderige Traviata

Gepubliceerd 25 januari 2019

Het staat natuurlijk buiten kijf, dat Verdi’s La traviata één van de populairste opera’s aller tijden is. Er gaat geen jaar voorbij of er zijn op elk continent wel meerdere producties te zien, hetzij geënsceneerd, hetzij concertant. Des te meer uitdaging om als kersverse muzikaal leider van het grootste operahuis ter wereld een team samen te stellen dat in staat is de hooggespannen verwachtingen waar te maken. Na het zien van de spiksplinternieuwe productie van Michael Myers zijn ze alle uitgekomen; Yannick Nézèt-Séguin in het stralende middelpunt.

Waar wij – mijn gezelschap en ikzelf – aanvankelijk dachten, dat het een Disney-feestje zou worden qua aankleding, het viel 100% mee. Decor en kostuums waren in volledige harmonie met elkaar. Daarin een ijzersterke personenregie en de prachtige muziek van de componist zelf: een voorstelling om niet licht te vergeten.

Ik geef het toe: ik ben nooit echt een Damrau- liefhebber geweest, maar haar carrière na haar Königin der Nacht, is zonder meer indrukwekkend. Oké, de hoogte is misschien niet meer zoals vroeger, maar haar stem is voller, volwassener van klank dan toen ik haar voor het eerst hoorde. Haar Violetta is doordacht en weloverwogen, ze sleept je mee in al haar emoties en dilemma’s.

Juan-Diego Flórez vindt het zelf een logische keus om na de Hertog uit RigolettoAlfredo te doen. Ik ben het met hem eens. Ondanks dat het lijkt, dat hij gedurende de voorstelling meer op kracht zijn noten de (bioscoop-)zaal ingooit, zijn stem is absoluut geschikt voor de partij.

Quinn Kelsey kende ik nog niet, maar wat wat een imposante vertolking van Germont: je ziet hoeveel pijn het hem zelf doet, als hij vraagt om het offer van Violetta; de vaderlijke pijn als hij ziet hoe gebroken zijn zoon is op het feest van Flora; de pijn als de grote liefde van zijn zoon sterft, zij die hij als zijn dochter beschouwde. En dan die volle warme bariton daaronder, ik ben fan!

De keuzes van regisseur Michael Myers zijn duidelijk: een weelderige flashback van Violetta op haar sterfbed. Elk seizoen van haar laatste levensjaar wordt belicht, met als pijnlijke ondertoon de kennis dat ze stervende is. En een rilling als Germont’s dochter niet op foto wordt getoond – zoals gewoonlijk -, maar gewoon de kamer binnen komt lopen.

De Met breekt de tent af als bij het slotapplaus Nézèt-Séguin zijn applaus komt halen. En terecht. Een frisse kijk op de alom bekende partituur: geen overbodige hoge noten, gewoon de originele aktes bijelkaar houden. Een frisse wind door het huis, die oude tradities in ere herstelt en gewoon met iedereen meelacht als zijn baton uit zijn handen vliegt. Het zal de operawereld goed doen.

Chapeau.

Yannick Nézèt-Séguin haalt zijn applaus in de Metropolitan in New York. Achter hem Quinn Kelsey, Diana Damrau en Juan-Diego Flórez (foto: Jonathan Tichler / Metropolitan Opera)