Wervelende Mozart!

Gepubliceerd 13 maart 2016

Het is al even geleden, maar dinsdag 23 februari jongstleden was ik in Stadsschouwburg De Harmonie getuige van misschien wel de beste operavoorstelling dit seizoen: Mozart’s Così fan tutte door de Nederlandse Reisopera.

Er is in de media al heel wat gezegd en geschreven over deze productie en ik heb het allemaal tot me genomen, maar de eigenzinnig interpretatie van regisseur Xander Straat kan ik wel begrijpen. Ja, het toneelbeeld is strak en stilistisch bij de ouverture en – vergeef me mijn woordkeuze – een grote teringbende als de laatste noot uit de orkestbak klinkt.

Maar het klopt wel!

Aanvankelijk is er niets aan de hand tussen alle geliefden, alleen Don Alfonso gooit roet in het eten, door de heren aan het twijfelen te brengen: houden hun meisjes echt wel zoveel van ze als ze zeggen en zouden zij verleidingen in de vorm van twee Albanese militairen kunnen weerstaan? Het strand der liefde raakt gedurende het vorderen van het verhaal steeds meer vervuild en een vergelijking met het populaire tv-programma Temptation island is snel gemaakt. Het strand raakt steeds meer vervuild en even denk je: komt dit wel goed?

Così fan tutte, vrij vertaald tot ‘zo doen zij allen’. In één adem genoemd met die andere twee: Don Giovanni en Le nozze di Figaro. Maar zonder meer de sterkste van het duo Mozart / Da Ponte met misschien wel de zwaarste partituur die Mozart geschreven heeft. De muziek moet voor zichzelf spreken en solisten, orkest, regisseur en dirigent moeten 100% in dienst staan van deze muziek.
Eén van hen steekt daar met kop en schouders boven uit en is absoluut in deze missie geslaagd: Arnaud Oosterbaan, de jonge dirigent die 2,5 uur lang de touwtjes in handen had. Wat een passie, wat een vuur! Een waar oorstrelend spelend Orkest van het Oosten, dat aan zijn lippen hing. Zo heb ik ze nog nooit horen spelen.
Regisseur Straat is een goede tweede die met zijn enscenering Mozart / Da Ponte eer aan doet. Jammer dat hij Mozart ‘zelf’ de voorstelling laat openen, dat was niet nodig geweest. Straat’s personenregie echter staat als een huis en verveelt geen moment.

Dan lijkt het of de jonge cast het moet ontgelden… maar nee, al bezetten ze wel de derde plaats in deze opsomming. Ze hebben genoeg in huis om over een paar jaar de grote podia te beklimmen. Anna Traub (als Dorabella) steelt voor mij de show. Vanaf haar eerste noten (duet “Oh guarda sorella”) galmt haar warme mezzo de zaal in. Haar zus Fiordiligi (Shantelle Przybylo) moest echt even opwarmen, maar weet uiteindelijk haar mannetje… vrouwtje te staan naast Traub. Despina wordt qua spel en zang uitstekend neergezet door Nina Lejdermann.
Wat de heren betreft ben ik vooral enthousiast over Nicholas Crawley als Guglielmo. Zijn lyrische bariton weet de zaal goed te bereiken en zijn charmante acteren draagt daaraan zeker bij. Hij laat vocaal gezien Yaroslav Abaimov (Ferrando) en Robert Davies (Don Alfonso) ver achter zich. Abaimov lijkt een luie zanger en trekt aan de tempi. In de tweede akte lijkt hij technisch gezien last te hebben van de hogere noten… Davies straalt qua acteren wel de autoriteit uit als Don Alfonso, maar delft qua zang het onderspit bij de rest. Hij heeft wel de techniek, maar komt wat betreft volume niet veel verder dan de eerste rijen achter de orkestbak…

Al met al een absoluut wervelende uitvoering van deze Mozart! Wat mij betreft blijft in ieder geval Oosterbaan nog even aan bij de Reisopera, want dat smaakt na deze avond absoluut naar meer!

Così fan tutte’: Mozart op Temptation Island… (foto: Nederlandse Reisopera / Marco Borggreve)